அரசியல் திருப்புமுனையில் இஸ்ரேல்: நெதன்யாகுவின் எதிர்காலம், அரபுக் கட்சிகளின் எழுச்சி, மாறிவரும் அமெரிக்கக் கூட்டணி

நக்கீரன்- கனடா

அரசியல் நெருக்கடிகளுக்குப் பழக்கப்பட்ட நாடான இஸ்ரேல், 2026 அக்டோபர் 27ஆம் நாள் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலைத் தொடர்ந்து மீண்டும் அரசியல் நிச்சயமற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. இஸ்ரேலின் வரலாற்றில் மிக நீண்ட காலம் பிரதமராகப் பதவி வகித்த பெஞ்சமின் நெதன்யாகுவின் லிகுட் கட்சி, இத்தேர்தலிலும் நாடாளுமன்றத்தின் தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்துள்ளது. எனினும், தற்போதைய கூட்டணியுடன் தொடர்ந்து ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான பெரும்பான்மையை அவரால் பெற முடியவில்லை.

தேர்தல் முடிவுகள் ஓர் அபூர்வமான அரசியல் முரண்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளன. 120 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இஸ்ரேலிய நாடாளுமன்றமான நெசெட்டில், நெதன்யாகு தலைமையிலான வலதுசாரி மற்றும் மதவாதக் கட்சிகளின் கூட்டணி 53 இடங்களைப் பெற்றுள்ளது. ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான 61 இடங்களைப் பெறுவதற்கு மேலும் எட்டு இடங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

மறுபுறம், முன்னாள் இராணுவத் தளபதி காடி ஐசன்கோட் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணி 48 இடங்களையும், அரபுத் தலைமையிலான இரண்டு அரசியல் கட்சிகள் மொத்தமாக 19 இடங்களையும் கைப்பற்றியுள்ளன.

இஸ்ரேலின் ஆட்சியை யார் அமைப்பது என்பதைத் தீர்மானிப்பதில், இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அரபுக் கட்சிகள் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. யூதப் பெரும்பான்மைக் கட்சிகளின் அரசியல் கணக்கீடுகளில் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்த அரபுக் கட்சிகள், இப்போது ஆட்சி அதிகாரத்தின் சமநிலையை மாற்றக்கூடிய நாடாளுமன்றப் பலத்தைப் பெற்றுள்ளன.

புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நெசெட்டின் இடப்பங்கீடு பின்வருமாறு அமைந்துள்ளது:

• நெதன்யாகு தலைமையிலான கூட்டணி – 53 இடங்கள்
• அரபு அரசியல் கட்சிகள் – 19 இடங்கள்
• ஐசன்கோட் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணி – 48 இடங்கள்

மொத்தம் 120 இடங்கள். ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான அறுதிப் பெரும்பான்மை 61 இடங்களாகும்.

அரசியல் கணக்கு மிகவும் எளிமையானது. ஆனால் கட்சிகளுக்கிடையிலான கொள்கை முரண்பாடுகள் அவ்வளவு எளிமையானவை அல்ல.

ஐசன்கோட் தலைமையிலான எதிர்க்கட்சிகளின் 48 இடங்களுடன் அரபுக் கட்சிகளின் 19 இடங்களையும் சேர்த்தால் 67 இடங்கள் கிடைக்கின்றன. இது ஆட்சி அமைப்பதற்குத் தேவையான பெரும்பான்மையைவிட ஆறு இடங்கள் அதிகமாகும்.

ஆனால், அரபுக் கட்சிகளின் ஆதரவை நம்பி ஓர் அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கு யூதப் பெரும்பான்மையைக் கொண்ட சில எதிர்க்கட்சிகள் கடுமையான எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளன. இதனால், நெதன்யாகுவுக்கு எதிராக நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை இருந்தாலும், அந்தப் பெரும்பான்மையை நிலையான ஆட்சியாக மாற்ற முடியாத விசித்திரமான சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது.

இந்நிலையில், இஸ்ரேலிய அரசுத் தலைவர் ஐசக் ஹெர்சாக், புதிய அரசாங்கத்தை அமைக்கும் பொறுப்பை ஐசன்கோட்டிடம் ஒப்படைத்துள்ளார்.

நவம்பர் 10ஆம் நாள் புதிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பதவியேற்றபோதும், புதிய அரசாங்கம் அமைக்கப்படவில்லை. டிசம்பர் 6ஆம் நாளுக்குள் கூட்டணி அரசாங்கத்தை அமைக்க ஐசன்கோட்டுக்கு அவகாசம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. தேவைப்பட்டால் அந்தக் காலக்கெடு டிசம்பர் 20ஆம் நாள் வரை நீட்டிக்கப்படலாம்.

அவர் தோல்வியடைந்தால், நெதன்யாகுவுக்கு மீண்டும் அரசாங்கம் அமைக்கும் வாய்ப்பு வழங்கப்படலாம். இருவராலும் பெரும்பான்மையை எண்பிக்க முடியாவிட்டால், இஸ்ரேல் மீண்டும் ஒரு நாடாளுமன்றத் தேர்தலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம்.

இந்த அரசியல் முட்டுக்கட்டை, நெதன்யாகுவுக்கும் ஐசன்கோட்டுக்கும் இடையிலான தனிப்பட்ட அதிகாரப் போட்டியை மட்டுமே வெளிப்படுத்தவில்லை. இஸ்ரேல் தன்னை ஒரு யூத நாடாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதற்கும், அதன் ஜனநாயக நாடாளுமன்ற அமைப்பிற்கும், அந்நாட்டில் வாழும் கணிசமான அரபு மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை முரண்பாடுகளையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளது.

உலக அரங்கில் இஸ்ரேல் பெரும்பாலும் ஒரு யூத நாடாகவே அறியப்படுகிறது. அந்த அடையாளம் இஸ்ரேல் நிறுவப்பட்டதன் தேசிய நோக்கத்தைப் பிரதிபலித்தாலும், அந்நாட்டின் முழுமையான மக்கள் தொகை அமைப்பை வெளிப்படுத்துவதில்லை.

இஸ்ரேலின் மத்திய புள்ளிவிவரத் திணைக்களத்தின் தகவல்களின்படி, 2026 செப்டம்பரில் அந்நாட்டின் மக்கள் தொகை சுமார் ஒரு கோடியே மூன்று இலட்சமாக உயர்ந்துள்ளது. இவர்களில் ஏறத்தாழ 21 இலட்சத்து 70 ஆயிரம் பேர் அரபு மக்களாவர். வெளிநாட்டுப் பிரஜைகளை நீக்கிக் கணக்கிடும்போது, இஸ்ரேலிய மக்கள் தொகையில் அரபு மக்களின் பங்கு சுமார் 21.7 விழுக்காடாகும்.

இந்த அரபு மக்களில் முஸ்லிம்கள், கிறித்தவர்கள், ட்ரூஸ் மதத்தினர் ஆகியோர் அடங்குகின்றனர். இவர்களுக்கிடையே மத, அரசியல் மற்றும் தேசிய அடையாள வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.

இஸ்ரேலியக் குடியுரிமை பெற்றுள்ள பாலஸ்தீனர்களில் பலர், தங்களைத் தேசிய அடையாளத்தின் அடிப்படையில் பாலஸ்தீனர்களாகவே கருதுகின்றனர். இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீன மோதல் தொடர்பாக இவர்கள் அனைவரும் ஒரே அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருப்பதாகக் கருத முடியாது.

இஸ்ரேலிய அரபுக் குடிமக்களுக்கு நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையும், தமது பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும், அரச நிறுவனங்களில் பங்கேற்கும் உரிமையும் உள்ளன. எனினும், சமத்துவம், அரச முதலீடுகள், நில உரிமைகள், தேசிய அடையாளம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற விடயங்களில் அவர்கள் நீண்டகாலமாகப் பல்வேறு பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர்.

இந்தப் பின்னணியில், அரபுக் கட்சிகளான கூட்டுப் பட்டியல் மற்றும் ராம் ஆகியவை பெற்றுள்ள 19 இடங்கள், தற்போதைய ஆட்சியமைப்புப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு அப்பாலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இஸ்ரேலின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயக அமைப்பிற்குள் அரபுக் குடிமக்கள் செலுத்தக்கூடிய தேர்தல் செல்வாக்கை இந்த முடிவுகள் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

கூட்டுப் பட்டியல் 11 இடங்களையும், ராம் கட்சி எட்டு இடங்களையும் பெற்றுள்ளன. ராம் கட்சி கூட்டணி அரசாங்கத்தில் நேரடியாகப் பங்கேற்கத் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிவித்துள்ளது. ஆனால் கூட்டுப் பட்டியல், அரசாங்கத்தில் நேரடியாக இணையாமல் வெளியில் இருந்து மாற்று அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு வழங்குவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டியுள்ளது.

இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. ஏனெனில் அரபு அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒரே கொள்கையைக் கொண்ட ஒரே அரசியல் அமைப்பாகச் செயற்படுவதில்லை.

இப்போது எழுந்துள்ள அடிப்படைக் கேள்வி இதுதான்: இஸ்ரேலின் ஆட்சியைத் தீர்மானிப்பதில் அரபு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் சட்டபூர்வமான அரசியல் பங்காளிகளாக ஏற்றுக்கொள்ள யூதப் பெரும்பான்மைக் கட்சிகள் தயாராக உள்ளனவா?

இஸ்ரேலின் யூதத் தேசிய அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதில் உறுதியாக உள்ள கட்சிகள், அரபுக் கட்சிகளுடன் இணைந்து செயற்படுவது தேசியப் பாதுகாப்பு, பாலஸ்தீனப் பிரச்சினை, அரசாங்கத்தின் கொள்கைத் திசை ஆகியவற்றில் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று அஞ்சுகின்றன. மறுபுறம், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரபுப் பிரதிநிதிகளை அரசியல் அதிகாரத்தில் அர்த்தமுள்ள வகையில் பங்கேற்க விடாமல் ஒதுக்குவது, சம குடியுரிமை என்ற ஜனநாயகக் கோட்பாட்டையே பலவீனப்படுத்துவதாக வேறு சில இஸ்ரேலியர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

தற்போதைய அரசியல் முட்டுக்கட்டை, இஸ்ரேலிய ஜனநாயகம் குறித்த இந்த இரு முரண்பட்ட பார்வைகளையும் முன்னெப்போதையும்விடத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இந்த நெருக்கடியின் மையத்தில் நெதன்யாகுவே தொடர்ந்து நிற்கிறார்.

இஸ்ரேலின் வரலாற்றில் வேறு எந்தத் தலைவரையும்விட நீண்டகாலம் பிரதமராகப் பதவி வகித்துள்ள அவர், அந்நாட்டின் தேசியப் பாதுகாப்புக் கொள்கைகள், வெளிநாட்டு உறவுகள், உள்நாட்டு அரசியல் பிளவுகள் ஆகியவற்றில் ஆழமான செல்வாக்கைச் செலுத்தியுள்ளார்.

ஈரான், ஹமாஸ், ஹிஸ்புல்லா போன்ற பிராந்திய அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதற்கு அனுபவமிக்க, உறுதியான தலைமைத்துவம் இஸ்ரேலுக்குத் தேவை என்ற வாதத்தை முன்வைத்தே அவர் தனது அரசியல் செல்வாக்கின் ஒரு பகுதியைக் கட்டியெழுப்பியுள்ளார்.

இராணுவ வலிமையின் மூலம் எதிரிகளைத் தடுக்கும் திறன், உளவுத்துறை ஆற்றல், வாஷிங்டனுடனான நெருக்கமான மூலோபாய உறவுகள் ஆகியவற்றுக்கு நெதன்யாகு அளித்த முக்கியத்துவம் இஸ்ரேலின் பாதுகாப்பிற்கு இன்றியமையாதது என்று அவரது ஆதரவாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் அவரது விமர்சகர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர்.

பாலஸ்தீனப் பிரச்சினையை அவர் கையாண்ட விதம், தீவிர வலதுசாரிக் கூட்டணிக் கட்சிகளை அவர் சார்ந்திருப்பது, 2023 அக்டோபர் 7ஆம் நாள் ஹமாஸ் தலைமையில் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கு முன்னதாக எடுக்கப்பட்ட அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்புத் தீர்மானங்களில் அவருக்கிருந்த பொறுப்பு ஆகியவை கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. 

இவற்றுக்கு மேலாக, நெதன்யாகு நீண்டகால ஊழல் வழக்கையும் எதிர்கொண்டு வருகிறார். இலஞ்சம் பெற்றமை, மோசடி செய்தமை, நம்பிக்கையை மீறியமை உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுகள் அவர்மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளன. எனினும், அவர் அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளையும் மறுத்து வருகிறார். இந்தக் குற்றவியல் வழக்குகள் அவரது அரசாங்கத்தைச் சுற்றியுள்ள அரசியல் சர்ச்சைகளிலிருந்து தனித்தவை. நீதிமன்றம் குற்றத்தை எண்பிக்கும் வரை அவர் நிரபராதியாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்ற சட்டக் கோட்பாடும் பொருந்தும்.

பிரதமர் பதவியை இழப்பது மட்டுமே அவர் குற்றவாளி என்பதை எண்பித்துவிடாது.எனினும், பிரதமர் பதவியிலிருந்து அவர் விலக நேர்ந்தால், அவரது அரசியல் செல்வாக்கிலும், நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் நடைபெறும் அரசியல் சூழலிலும் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம். எனவே, நெதன்யாகுவின் அரசியல் எதிர்காலம் இரண்டு தனித்துவமான கேள்விகளைச் சார்ந்துள்ளது.

முதலாவது, அவரால் மீண்டும் ஓர் ஆளும் கூட்டணியை அமைக்க முடியுமா? இரண்டாவது, அவருக்கு எதிரான குற்றவியல் வழக்குகள் இறுதியில் எவ்வாறு முடிவடையும்?

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் இதுவரை உறுதியான பதில் கிடைக்கவில்லை. அதேவேளை, நெதன்யாகுவுக்குப் பதிலாக வேறொருவர் பிரதமராகப் பதவியேற்றாலும், இஸ்ரேல் எதிர்கொள்ளும் பாதுகாப்புச் சவால்கள் மறைந்துவிடப் போவதும் இல்லை.

காசாவில் ஹமாஸ், லெபனானில் ஹிஸ்புல்லா, இஸ்ரேலுக்கு எதிரான பல ஆயுத அமைப்புகளுக்கு ஆதரவளித்து வரும் ஈரான் ஆகியவற்றால் உருவாகியுள்ள சிக்கலான பிராந்தியப் பாதுகாப்புச் சூழலை இஸ்ரேல் எதிர்கொண்டுள்ளது. 

ஹமாஸும் ஹிஸ்புல்லாவும் வெவ்வேறு அமைப்புகளாகும். ஹமாஸ் பாலஸ்தீன இஸ்லாமிய அரசியல் மற்றும் ஆயுத அமைப்பாகும். ஹிஸ்புல்லா லெபனானைத் தளமாகக் கொண்ட அரசியல் மற்றும் ஆயுத இயக்கமாகும். இரு அமைப்புகளும் இஸ்ரேலுடன் ஆயுத மோதல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அவற்றின் அரசியல் நோக்கங்களும் செயற்படும் நிலப்பரப்புகளும் வேறுபட்டவை.

2023 அக்டோபர் 7ஆம் நாள் ஹமாஸ் தலைமையில் நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்கள், இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புச் சிந்தனையில் ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின.

அதனைத் தொடர்ந்து காசாவில் நடைபெற்ற போர், பெரும் அழிவுகளையும் மக்களின் பாரிய இடப்பெயர்வையும் பாலஸ்தீன மக்களிடையே கடுமையான மனிதாபிமான நெருக்கடியையும் உருவாக்கியது.

எதிர்காலத் தாக்குதல்களைத் தடுப்பதற்காகவே தனது இராணுவ நடவடிக்கைகள் அவசியமானவை என்று இஸ்ரேல் வாதிட்டது.

ஆனால் மோதல் காசாவுடன் நின்றுவிடவில்லை. ஹிஸ்புல்லா, ஈரான் ஆதரவு ஆயுதக் குழுக்கள், ஈரான் ஆகியவற்றுடனான மோதல்கள் மத்திய கிழக்கை மேலும் விரிவான இராணுவ நெருக்கடிக்குள் தள்ளின.

2026 பெப்ரவரியில் அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் இணைந்து ஈரானுக்கு எதிராக இராணுவ நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கின. இது பிராந்தியப் பாதுகாப்புச் சூழலை மேலும் மாற்றியமைத்தது. இந்த மோதல் சர்வதேச வர்த்தகம், எரிசக்தி விலைகள், மத்திய கிழக்கு நாடுகளுடனான அமெரிக்காவின் உறவுகள் ஆகியவற்றிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த நிகழ்வுகள் இஸ்ரேலின் பாதுகாப்பு உத்தி தொடர்பான அடிப்படை விவாதத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.

இராணுவ வலிமையின் மூலம் எதிரிகளைத் தடுக்கும் கொள்கையை ஆதரிப்பவர்கள், ஆயுத அமைப்புகளிடமிருந்தும் பகைமை கொண்ட அரசுகளிடமிருந்தும் வரும் அச்சுறுத்தல்களுக்கு இஸ்ரேல் தீர்க்கமாகப் பதிலளிக்கும் திறனைத் தக்கவைத்திருக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றனர்.

ஆனால் விமர்சகர்கள், இராணுவ நடவடிக்கைகளால் மட்டுமே அடிப்படை அரசியல் மோதல்களைத் தீர்க்க முடியாது என்றும், அவை மேலும் உறுதியற்ற சூழ்நிலைகளை உருவாக்கக்கூடும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். எனவே, நெதன்யாகுவுக்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வரக்கூடிய தலைவரின் முன்னுள்ள கேள்வி, இஸ்ரேல் வலிமையான இராணுவத்தை வைத்திருக்க வேண்டுமா என்பதல்ல.

அந்த நிலைப்பாட்டிற்கு இஸ்ரேலின் பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகளிடையே பரந்த ஆதரவு உள்ளது. மாறாக, இராணுவ வலிமையுடன் இராஜதந்திர முயற்சிகள், பிராந்திய உடன்படிக்கைகள், பாலஸ்தீனச் சிக்கல்களுக்கான அரசியல் அணுகுமுறை ஆகியவற்றை எவ்வாறு இணைப்பது என்பதே கடினமான கேள்வியாகும்.

ஐசன்கோட் இஸ்ரேலியப் பாதுகாப்புப் படைகளின் முன்னாள் தலைமைத் தளபதியாக இருந்தவர். எனவே, அவர் தலைமையில் அரசாங்கம் அமைந்தாலும், இஸ்ரேலின் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு முன்னுரிமைகள் முற்றாகக் கைவிடப்படும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

எனினும், வாஷிங்டனுடனான உறவுகள், இராணுவ நடவடிக்கைகளை நிர்வகிக்கும் முறை, இராஜதந்திர உடன்பாடுகளை நாடுவதற்கான விருப்பம் ஆகியவற்றில் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம். பிரதமர் மாறுவதால் மட்டும் ஹமாஸ், ஹிஸ்புல்லா அல்லது ஈரான் தொடர்பான இஸ்ரேலின் கொள்கைகளில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்படும் என்று கூற முடியாது.

இஸ்ரேலுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் இடையிலான உறவு, மத்திய கிழக்கிற்கு அப்பாலும் அரசியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய மற்றொரு முக்கிய விடயமாகும். பல தசாப்தங்களாக அமெரிக்கா, இஸ்ரேலைத் தனது முக்கியமான மூலோபாயக் கூட்டாளியாகக் கருதி வருகிறது.

குடியரசுக் கட்சியும் ஜனநாயகக் கட்சியும் தலைமையேற்ற அமெரிக்க அரசாங்கங்கள், இஸ்ரேலுக்குப் பெருமளவிலான இராணுவ உதவிகள், நவீன தொழில்நுட்பம், உளவுத்துறை ஒத்துழைப்பு, இராஜதந்திர ஆதரவு ஆகியவற்றை வழங்கி வந்துள்ளன.

பராக் ஒபாமா அமெரிக்க அதிபராக இருந்தபோது கையெழுத்திடப்பட்ட பத்தாண்டு உடன்படிக்கையின் கீழ், 2019 முதல் 2028 வரையிலான நிதியாண்டுகளில் இஸ்ரேலுக்கு 38 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர் இராணுவ உதவி வழங்க அமெரிக்கா உறுதியளித்தது. இந்த உதவி அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் நிதி ஒதுக்கீடுகளுக்கு உட்பட்டதாகும். இதன்படி ஆண்டுதோறும் சுமார் 3.3 பில்லியன் டொலர் இராணுவ நிதியுதவியும், ஏவுகணைத் தடுப்புத் திட்டங்களுக்காக மேலும் 500 மில்லியன் டொலரும் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த உடன்படிக்கை, அமெரிக்க அதிபர்களின் அல்லது இஸ்ரேலியப் பிரதமர்களின் தனிப்பட்ட அரசியல் எதிர்காலத்தைத் தாண்டி, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நிலைத்திருக்கும் நிறுவனரீதியான உறவை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் இப்போது அந்த உறவு அமெரிக்க உள்நாட்டு அரசியலில் அதிகரித்த ஆய்வுக்கும் விமர்சனத்திற்கும் உள்ளாகியுள்ளது.

2026 நவம்பர் 3ஆம் நாள் நடைபெற்ற அமெரிக்க நாடாளுமன்ற இடைக்காலத் தேர்தல்களில் ஜனநாயகக் கட்சி கணிசமான வெற்றிகளைப் பெற்று, பிரதிநிதிகள் சபையையும் செனட் சபையையும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்துள்ளது.

இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் அதிபர் டொனால்ட்  ட்ரம்பிற்குப் பெரும் அரசியல் பின்னடைவாக அமைந்துள்ளன. எனினும், ட்ரம்ப் தொடர்ந்து அமெரிக்க அதிபராகப் பதவி வகிப்பதுடன், முக்கியமான நிறைவேற்று அதிகாரங்களையும் தக்கவைத்துள்ளார்.

வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு, ட்ரம்பின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், ஈரானுடனான போர் ஆகியவற்றால் பொதுமக்களிடையே ஏற்பட்ட அதிருப்தி தேர்தல் முடிவுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. போரின் பொருளாதார விளைவுகள் குறித்த மக்களின் அதிருப்தி, ஜனநாயகக் கட்சியின் வெற்றிக்கு முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்றாக அமைந்ததாக ரொய்ட்டர்ஸ் செய்தி நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது.

ஆனால் குடியரசுக் கட்சியின் தோல்விக்கு இஸ்ரேலுக்கு அமெரிக்கா வழங்கும் ஆதரவு மட்டுமே காரணம் என்று கூறுவது மிகைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கமாகும். பணவீக்கம், எரிசக்திச் செலவுகள், இறக்குமதித் தீர்வைகள், குடியேற்றக் கொள்கைகள், வெளிநாடுகளில் அமெரிக்காவின் இராணுவத் தலையீடுகளால் ஏற்படும் விளைவுகள் போன்ற ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பல சிக்கல்களுக்கே அமெரிக்க வாக்காளர்கள் எதிர்வினையாற்றியுள்ளனர். இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட இராணுவ நடவடிக்கையை எதிர்ப்பது, இஸ்ரேல் என்ற நாட்டின் இருப்பையே எதிர்ப்பதாகவோ, அமெரிக்க – இஸ்ரேலியப் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பின் அனைத்து வடிவங்களையும் நிராகரிப்பதாகவோ பொருள்படாது.

எனினும், மத்திய கிழக்கில் அமெரிக்காவின் இராணுவத் தலையீடுகளுக்காகச் செலவிடப்படும் தொகைகள் குறித்து அமெரிக்க மக்கள் அதிகளவில் கேள்வி எழுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர் என்பதற்கான சான்றுகள் காணப்படுகின்றன.

நவம்பர் 10ஆம் நாள் வெளியிடப்பட்ட ரொய்ட்டர்ஸ்–இப்சோஸ் கருத்துக்கணிப்பின்படி, அமெரிக்க வயதுவந்த மக்களில் 71 விழுக்காட்டினர் ஈரானுடனான போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான சட்டத்தை அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று விரும்பியுள்ளனர்.

ட்ரம்ப் விதித்த இறக்குமதித் தீர்வைகளை நீக்குவதற்கும் கணிசமான ஆதரவு காணப்பட்டதாக அந்தக் கருத்துக்கணிப்பு தெரிவித்துள்ளது. அதேவேளை, வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு மக்களின் முதன்மையான கவலைகளில் ஒன்றாகத் தொடர்கிறது.

வெளிநாட்டு இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கான அமெரிக்காவின் பொறுப்புகள், உள்நாட்டில் ஏற்படுத்தும் பொருளாதார விளைவுகள் குறித்து மக்கள் அதிக அக்கறை கொண்டுள்ளனர் என்பதை இந்த முடிவுகள் உணர்த்துகின்றன. இஸ்ரேலைப் பொறுத்தவரை இதன் விளைவுகள் முக்கியமானவை.

ஜனநாயகக் கட்சியின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள அமெரிக்க நாடாளுமன்றம், எதிர்கால ஆயுத விற்பனைகள், இராணுவ உதவிகள், பிராந்திய இராணுவ நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றைக் கூடுதல் கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்தக்கூடும்.

அமெரிக்க அரசியலமைப்பின்படி, கூட்டாட்சி அரசின் நிதி ஒதுக்கீடுகளைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்திற்கு உள்ளது. அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கைகளையும் அது கண்காணிக்க முடியும். எனினும், அதிபர் ட்ரம்பிடம் இன்னும் முக்கியமான நிறைவேற்று அதிகாரங்கள் உள்ளன. சட்டங்களில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கு நடைமுறை மற்றும் அரசியல் தடைகளும் உள்ளன.

எனவே, இஸ்ரேலுக்கான அமெரிக்க ஆதரவு திடீரென நிறுத்தப்படுவதைவிட, மத்திய கிழக்குக் கொள்கை தொடர்பாக வெள்ளை மாளிகைக்கும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடுகளும் அதிகாரப் போட்டிகளும் அதிகரிக்கக்கூடும்.

2028ஆம் ஆண்டில் முடிவடையவுள்ள தற்போதைய இராணுவ உதவி உடன்படிக்கைக்குப் பதிலாக புதிய நீண்டகால உடன்படிக்கையை உருவாக்குவதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் குறிப்பாக முக்கியத்துவம் பெறக்கூடும். அமெரிக்க நாடாளுமன்ற ஆய்வுச் சேவை, எதிர்கால உதவிகளின் கட்டமைப்பில் மாற்றங்கள் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை ஏற்கெனவே சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. நேரடி இராணுவ நிதியுதவிகளைவிட இரு நாடுகளும் இணைந்து மேற்கொள்ளும் பாதுகாப்புத் திட்டங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதும் அத்தகைய மாற்றங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

இஸ்ரேலிலும் அமெரிக்காவிலும் ஒரே நேரத்தில் நிகழும் அரசியல் மாற்றங்கள், நெதன்யாகுவுக்கு மிகவும் சிக்கலான சூழ்நிலையை உருவாக்கியுள்ளன. உள்நாட்டில் அவரது கூட்டணிக்கு தனியாகப் பெரும்பான்மை அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்குத் தேவையான இடங்கள் இல்லை. வெளிநாட்டில், அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் கண்காணிப்பு மற்றும் நிதி ஒதுக்கீடுகள் மீது ஜனநாயகக் கட்சி அதிக அதிகாரத்தைச் செலுத்தத் தயாராகி வருவதால், அமெரிக்க அரசியல் சூழலும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

எனினும், நெதன்யாகுவின் கூட்டணி பெரும்பான்மையை இழந்துவிட்டது என்பதற்காகவே அவரது அரசியல் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாகக் கருத முடியாது. அவரது லிகுட் கட்சி இன்னும் நெசெட்டின் தனிப்பெரும் கட்சியாக உள்ளது. அரபுக் கட்சிகளின் பங்கேற்பு, மதவாதக் கட்சிகளுடனான உறவுகள், புதிய அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கான நிபந்தனைகள் ஆகியவற்றில் அவரது அரசியல் எதிரிகள் பிளவுபட்டுள்ளனர். இந்தப் பிளவுகள், கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தைகள் தொடரும் காலத்தில் நெதன்யாகு பதவியில் நீடிப்பதற்கு வழிவகுக்கலாம். ஐசன்கோட் நாடாளுமன்ற ஆதரவைப் பெறுவதில் தோல்வியடைந்தால், இந்த முரண்பாடுகள் நெதன்யாகுவுக்கு மீண்டும் அரசியல் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

ஊழல் வழக்குகளும் அவரது எதிர்காலத்தில் மேலும் நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்குகின்றன. 2026 நவம்பர் நிலவரப்படி, நெதன்யாகுவுக்கு எதிரான வழக்கு விசாரணை, தற்காப்புத் தரப்பு வாதங்களை முன்வைக்கும் கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. இறுதித் தீர்ப்பு இன்னும் அறிவிக்கப்படவில்லை. தேர்தல் முடிவுகளிலிருந்து சுயாதீனமாக, நீதித்துறை நடைமுறைகளின் மூலமே அவர்மீதான குற்றச்சாட்டுகள் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

இதற்கு அப்பால் எழும் பெரிய கேள்வி, ஒரு தனித் தலைவரின் ஆதிக்கத்திலிருந்து இஸ்ரேலிய அரசியல் விடுபட முடியுமா என்பதாகும். நெதன்யாகு இஸ்ரேலிய அரசியலை மிக நீண்டகாலமாக வடிவமைத்து வந்துள்ளார். இதனால் தேசியப் பாதுகாப்பு, நீதித்துறையின் அதிகாரம், பாலஸ்தீனர்களுடனான உறவுகள், வாஷிங்டனுடனான தொடர்புகள் ஆகியவை குறித்த விவாதங்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் நெதன்யாகுவைப் பற்றிய விவாதங்களாகவே மாறிவிட்டன. நெதன்யாகுவுக்குப் பின்னர் அமையும் எந்த அரசாங்கமும் தீர்க்கப்படாத அதே பிரச்சினைகளையே எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

காசாவின் எதிர்காலம், மேற்குக் கரையின் நிலை, பாலஸ்தீன மக்களுடனான உறவுகள், மதவாதக் கட்சிகளின் செல்வாக்கு, அரபுக் குடிமக்களின் அரசியல் நிலை, ஈரானுடனான பிராந்திய மோதல் ஆகியவை அவற்றில் முக்கியமானவை. பிரதமரை மாற்றுவதால் மட்டும் இந்தப் பிரச்சினைகளில் எதற்கும் தீர்வு கிடைத்துவிடாது.

2026ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், அரபுக் கட்சிகள் பெற்றுள்ள முன்னெப்போதும் இல்லாத நாடாளுமன்றச் செல்வாக்காகும். இஸ்ரேல் தன்னை ஒரு யூத மற்றும் ஜனநாயக நாடாக வரையறுத்துக் கொள்கிறது.

அதன் ஜனநாயக அமைப்புகள் அரபுக் குடிமக்களுக்கு வாக்குரிமையையும் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தையும் வழங்குகின்றன. அதேவேளை, அதன் சட்ட மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்பின் முக்கிய அம்சங்களில் யூதத் தேசிய அடையாளம் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது.

இப்போது நடைபெறும் கூட்டணிப் பேச்சுவார்த்தைகள், இந்த இரண்டு கோட்பாடுகளும் நடைமுறையில் எவ்வாறு செயற்படுகின்றன என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளன. யார் ஆட்சி அமைப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு அரபு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வாக்குப் பலத்தைப் பெற்றிருக்கும்போது, அவர்களின் அரசியல் உரிமைகள் எவ்வாறு மதிக்கப்பட வேண்டும்?

அரபுக் கட்சிகள் கூட்டணி அரசாங்கத்தில் சேர்க்கப்பட்டாலோ அல்லது வெளியில் இருந்து அரசாங்கத்திற்கு நாடாளுமன்ற ஆதரவு வழங்கினாலோ, தேசியக் கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் அவர்களின் செல்வாக்கு மேலும் வெளிப்படையாகத் தெரியக்கூடும்.

மாறாக, ஆட்சியைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு இடங்களைப் பெற்றிருந்தும் அவர்கள் தொடர்ந்து ஒதுக்கப்பட்டால், அரசியல் சமத்துவம் மற்றும் ஜனநாயகப் பங்கேற்பு குறித்த விவாதங்கள் மேலும் தீவிரமடையக்கூடும்.

இங்கு எழும் கேள்வி, யூதர்களும் அரபுக் குடிமக்களும் ஒரே அரசியல் கருத்துகளைக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்பதல்ல. அவர்கள் வெவ்வேறு அரசியல் நிலைப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளனர் என்பது வெளிப்படையான உண்மை.

ஆனால், அனைத்து குடிமக்களுக்கும் வாக்குரிமை உள்ள நாடாளுமன்ற அமைப்பில், அவர்களுக்கிடையிலான அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளை ஜனநாயக முறையில் ஏற்றுக்கொண்டு நிர்வகிக்க முடியுமா என்பதே அடிப்படைக் கேள்வியாகும். இஸ்ரேலின் எதிர்காலம் அதன் எல்லைகளுக்கு அப்பால் நடைபெறும் நிகழ்வுகளையும் சார்ந்துள்ளது. மத்திய கிழக்கில் வன்முறையை நீண்டகாலத்திற்கு குறைப்பதற்கு, ஜெருசலேமில் ஆட்சித் தலைவரை மாற்றுவது மட்டும் போதுமானதல்ல.

பாலஸ்தீன மக்களின் அரசியல் உரிமைகளும் பாதுகாப்பும், காசாவின் நிர்வாகமும் மறுகட்டமைப்பும், இஸ்ரேலியப் பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்களைத் தடுப்பது, அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகள், பிராந்தியத்தில் ஈரானின் பங்கு ஆகியவை தொடர்பாகக் கடினமான அரசியல் தீர்மானங்கள் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தச் சிக்கல்கள் பலவற்றிலும் அமெரிக்கா தொடர்ந்து முக்கியப் பங்கு வகிக்கும். ஆனால் வாஷிங்டனில் அதிகரித்துவரும் உள்நாட்டு அரசியல் பிளவுகள், இஸ்ரேலுக்கு அமெரிக்கா இராஜதந்திர மற்றும் இராணுவ ஆதரவை வழங்கும் நிபந்தனைகளில் இனிவரும் காலங்களில் அதிக செல்வாக்கைச் செலுத்தக்கூடும்.

இவ்வாறு இஸ்ரேல் இன்று மூன்று முக்கிய அரசியல் மாற்றங்களின் சந்திப்பில் நிற்கிறது. ஒன்று, நெதன்யாகுவின் பிரதமர் பதவிக்கு முடிவுகட்டக்கூடிய நாடாளுமன்ற முட்டுக்கட்டை. இரண்டாவது, இஸ்ரேலிய அரபுக் குடிமக்களின் அதிகரித்துவரும் அரசியல் முக்கியத்துவம். மூன்றாவது, வெளிநாட்டு இராணுவ நடவடிக்கைகள் மீதான கண்காணிப்பும் விமர்சனமும் அதிகரித்துவரும் அமெரிக்க அரசியல் சூழல்.

வரவிருக்கும் வாரங்களில் ஐசன்கோட் தனது நாடாளுமன்ற ஆதரவை அரசாங்கமாக மாற்றுவாரா, நெதன்யாகு மீண்டும் அதிகாரத்திற்கான வழியைக் கண்டுபிடிப்பாரா அல்லது இஸ்ரேல் மீண்டும் தேர்தலை எதிர்கொள்ளுமா என்பது தெரியவரும்.

முடிவு எதுவாக இருந்தாலும், இஸ்ரேலின் எதிர்காலத்தை பெஞ்சமின் நெதன்யாகு என்ற தனி மனிதரின் அரசியல் வெற்றி தோல்விகளைக் கொண்டு மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது என்பதை தற்போதைய நெருக்கடி ஏற்கெனவே உணர்த்தியுள்ளது.

இஸ்ரேலின் யூத மற்றும் அரபுக் குடிமக்களின் எதிர்பார்ப்புகள், இன்னும் தீர்க்கப்படாத இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீன மோதல், அமெரிக்காவின் மாறிவரும் மூலோபாய முன்னுரிமைகள் ஆகியவற்றையும் இணைத்தே அதன் எதிர்காலத்தை மதிப்பிட வேண்டும்.

இஸ்ரேலின் முன்னுள்ள மிகப்பெரிய சவால், அடுத்த பிரதமர் யார் என்பதல்ல. ஆழமாகப் பிளவுபட்டுள்ள ஒரு சமூகத்தில் ஜனநாயகம், சமத்துவம், தேசியப் பாதுகாப்பு, அமைதி ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தியவாறு நிலையான அரசாங்கத்தை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதே உண்மையான சவாலாகும்.