ஒட்டாவாவில் ‘செம்மணி கொலைக்குழிகளுக்கான பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நினைவு நிகழ்வில் பிரதான உரையாற்றிய இங்கிலாந்தின் லண்டன் பல்கலைக் கழக கலாநிதிப் பட்டதாரி மரியோ அருள்தாஸ் விபரிப்பு!
ஒட்டாவா பாராளுமன்ற வளாகத்தில் நடைபெற்ற ‘செம்மணி கொலைக்குழிகளுக்கான பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நினைவு நிகழ்வில் பிரதான உரையாற்றிய இங்கிலாந்தின் லண்டன் பல்கலைக் கழக School of Oriental and African Studies பிரிவில் கலாநிதிப் பட்டம் பெற்றவருமான கலாநிதி மரியோ அருள்தாஸ் மேற்கண்டவாறு தனது உரையில் தெரிவித்தார்.
ஈழத் தமிழர் விவகாரத்தில், வேறு எந்த நாடும் எடுக்காத சில நடவடிக்கைகளை கனடா எடுத்துள்ளது. கனடா இந்தச் செயல்பாட்டைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். நீதிக்கான போராட்டம் நீண்டது; நாம் எதிர்பார்க்கும் இறுதி முடிவு உடனடியாகக் கிடைக்காமல் போகலாம். ஆனால், இத்தகைய செயல்முறைகளில் பங்கேற்பது என்பது, அதன் முடிவைப் போலவே மிக முக்கியமானதாகும். உண்மை, பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்காக உறுதியாகக் குரல் கொடுக்கும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினருடன், கனடியத் தமிழர்கள் தோளோடு தோள் நின்று துணை நிற்கிறார்கள். தங்களின் அரசாங்கமும் தங்களுக்குத் துணையாக நிற்கும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
20ம் திகதி செவ்வாய்க்கிழமை அன்று எமது பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான ஹரி ஆனந்தசங்கரி மற்றும் யுனிற்றா நாதன் ஆகியோரின் ஏற்பாட்டில் ஒழுங்கு செய்யப்பெற்றிருந்த மேற்படி கூட்டத்தில் ரொறன்ரோ-மொன்றியால் மற்றும் ஒட்டாவா ஆகிய இடங்களிலிருந்து தமிழ் அமைப்புக்களின் பிரதிநிதிகளும் ஊடகவியலாளர்களும் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் ஆர்வத்துடன் கலந்து கொண்டனர்; கனடா உதயன் பிரதம ஆசிரியரும் தனது குழுவுடன் அதில் கலந்து கொண்டார்.
ஆரம்ப உரையை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஹரி ஆனந்த சங்கரி அவர்களும் நன்றியுரையை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் யுனிற்றா நாதன் அவர்களும் ஆற்றினர்.
அங்கு உரையாற்றிய கலாநிதி மரியோ அருள்தாஸ் தனது உரையில் பின்வருமாறு கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார்
செம்மணி நிலப்பரப்பு எமக்கு எந்தவகையில் முக்கியமானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னோக்கிச் சென்று, அந்தப் படுகொலைக்குழிகளோடு தொடர்புடையவர்களின் கதைகளை அறிய வேண்டும்.
1995-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், இலங்கை இராணுவம் யாழ்ப்பாணத்தைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குக் கொண்டு வந்தது. அவர்கள் அங்கு முகாம்கள், காவல் சாவடிகள் மற்றும் படைத்தளங்களின் ஒரு நெருக்கமான வலைப்பின்னலை உருவாக்கினர்; இதன் மூலம் யாழ்ப்பாணத்தை உலகின் அதிக இராணுவமயமாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ஒன்றாக மாற்றினர்.
இப்பகுதி முழுவதும் முக்கியமான இடங்களில் சோதனைச் சாவடிகள் அமைக்கப்பட்டன. இவை விடுதலைப் புலிகளின் (LTTE) நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டவை என்று கூறப்பட்டாலும், உண்மையில் அங்கு நடந்த நிகழ்வுகள் தமிழர்களின் மனங்களில் ஆறாத வடுக்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை எவரும் மறைக்க முடியாது
இதேவேளை, மூன்று தசாப்தங்களாக நீடித்து வரும், அதே சமயம் மிகுந்த முக்கியத்துவமும் அவசரத் தேவையும் கொண்ட சில உண்மைகளை பற்றிய உரையாடவும் சிந்திக்கவும் நாம் இன்று இங்கே கூடியுள்ளோம். அவை: செம்மணிப் படுகொலைக்குழிகளின் வரலாறு, இலங்கையில் தொடர்ந்து நிலவும் கட்டமைப்பு ரீதியான தண்டனையற்ற சூழல் (structural impunity), மற்றும் நீதிக்கான இந்த முன்னெடுப்பு கனடிய அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை எத்தகைய பொருளைக் கொண்டுள்ளது என்ற அடிப்படை வினா. ஆகியவை அடங்கும்.
ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு வெளியே உள்ள பலருக்கு, ‘செம்மணி’ என்பது எங்கோ தொலைவில் உள்ள ஒரு இடமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், உலகம் முழுவதும் வாழும் லட்சக்கணக்கான தமிழர்களுக்கும், கனடாவைத் தங்கள் இல்லமாகக் கருதும் பல லட்சம் தமிழ்-கனடியர்களுக்கும், செம்மணி என்பது ஏதோ ஒரு தொலைதூர நாட்டில் உள்ள வரைபடத்தில் காணப்படும் இடத்திற்கு அப்பாற்பட்டது.
இது இனப்படுகொலையின் குறியீடாகவும், அரச வன்முறையின் இன்னும் தீர்வு காணப்படாத ஒரு களமாகவும் திகழ்கிறது. இலங்கையில் தொடர்ந்து நீடிக்கும் தண்டனையற்ற சூழலுக்கு இது ஒரு சான்றாகும்.
இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும்: படுகொலைக்குழிகள் என்பவை போரின் தற்செயலான எச்சங்கள் அல்ல; அவை அரசின் திட்டமிட்ட நோக்கத்தின் வெளிப்பாடுகள். மனித உயிர்களை அழித்து, உண்மையை மண்ணுக்கு அடியில் புதைப்பதற்கான ஒரு பௌதிக முயற்சியையே இவை குறிக்கின்றன.
இலங்கை அரசால் கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர், பல தசாப்தங்களாக நீதிக்காக மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் தொடர்ச்சியாக, இந்த உண்மையை மீண்டும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரவே நாம் இன்று இங்கே கூடியுள்ளோம். அதை ஒரு தொடர் முயற்சியாக நாம் சோர்வின்றி மேற்கொள்ள வேண்டும்.
18 வயதான கிரிஷாந்தி குமாரசுவாமி, என்னும் கல்லூரி மாணவி 1996-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 7-ஆம் தேதி, அவர் ஒரு தேர்வை முடித்துவிட்டு, இறந்த தனது நண்பர் ஒருவரின் வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது அந்த நண்பர் ஒரு இராணுவ வாகனத்தால் மோதப்பட்டிருந்தார். செம்மணியில் இருந்த இராணுவச் சோதனைச் சாவடியைக் கடக்க முயன்றபோது, அவள் இராணுவத்தால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டாள். அவள் விசாரிக்கப்படுவதை ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பார்த்தார். அதன்பிறகு அவள் உயிருடன் இருந்த நிலையில் எவராலும் பார்க்கப்படவில்லை.
கிரிஷாந்தி வீட்டிற்குத் திரும்பாததால் கவலையடைந்த அவளது தாயாரிடம், அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் நடந்ததைக் கூறினார். கிரிஷாந்தியின் தாயார், தனது 16 வயது மகன் மற்றும் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரருடன் அந்தச் சோதனைச் சாவடிக்குச் சென்றார். அவர்களும் அதன் பிறகு மீண்டும் காணப்படவில்லை.
அந்த ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் காணாமல் போயினர். அந்த ஆண்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டும், தேடுதல் நடவடிக்கையின் போது இராணுவத்தால் தடுத்து வைக்கப்பட்ட 39 தமிழ் ஆண்கள், அதன் பிறகு மீண்டும் ஒருபோதும் காணப்படவில்லை என்று ‘அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல்’ (Amnesty International) அமைப்பு தெரிவித்தது.
அந்த ஆண்டில் மட்டும் யாழ்ப்பாணத்தில் காணாமல் போனவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 700-க்கும் அதிகம் என்று கருதப்படுகிறது. ஒப்பீட்டளவில் சிறிய பரப்பளவு கொண்ட ஒரு பகுதியில், இவ்வளவு அதிகமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் காணாமல் போனது என்பது மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியளிக்கும் நிகழ்வாகும். எப்படியோ, நூற்றுக்கணக்கான பிற சம்பவங்களைப் போலன்றி, கிரிஷாந்தியின் வழக்கு இந்த பயங்கரமான சூழலைத் தாண்டிப் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது. சிங்களவர்கள் அதிகம் வாழும் தென்பகுதியிலும் பெண்கள் அமைப்புகள் இதற்கு எதிராகப் போராடின. சர்வதேச மனித உரிமைகள் அமைப்புகளும் அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தன.
இதனைத் தொடர்ந்து, முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில், கிரிஷாந்தியும் அவளது குடும்பத்தினரும் காணாமல் போன சிறிது காலத்திலேயே, அரசு நடவடிக்கை எடுத்து சில இராணுவ வீரர்களையும் காவல்துறையினரையும் கைது செய்தது. கைது செய்யப்பட்டவர்கள், புலனாய்வாளர்களைச் செம்மணிக்கு அழைத்துச் சென்றனர்; அது கிரிஷாந்தி தடுத்து நிறுத்தப்பட்ட அந்தச் சோதனைச் சாவடிக்கு மிக அருகிலேயே இருந்தது.
அங்கே, மேலோட்டமாகத் தோண்டப்பட்ட குழிகளில் புதைக்கப்பட்ட நிலையில் உடல்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன.
வழக்கு விசாரணையின் போதுதான், கிரிஷாந்திக்கும் அவளது குடும்பத்தினருக்கும் இழைக்கப்பட்ட கொடூரங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வந்தன. ஒரு இராணுவ சிப்பாய், கிரிஷாந்தி பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டு படுகொலை செய்யப்பட்டது குறித்து வாக்குமூலம் அளித்தார். இலங்கை அரசு அதிகாரிகள் உட்பட 11 பேர் இதில் ஈடுபட்டிருந்தனர் என்று அவர் பகிரங்க நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமளித்தார். மேலும், இராணுவ உத்தரவின் பேரில் நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் பொதுமக்கள் சட்டவிரோதமாகக் கொல்லப்பட்டு, செம்மணியில் இருந்த பொதுக் குழிகளில் புதைக்கப்பட்டனர் என்றும் அவர் கூறினார். அவர் சில தளபதிகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டதுடன், மக்கள் புதைக்கப்பட்ட இடங்களையும் அடையாளம் காட்டினார்.
கிரிஷாந்தியைப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்த குற்றத்திற்காகவும், கொலை செய்த குற்றத்திற்காகவும் மொத்தம் எட்டு இராணுவ வீரர்களும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியும் தண்டிக்கப்பட்டனர். ஆனால், இந்தத் தீர்ப்பை இலங்கை அரசு நீதியை நிலைநாட்ட வல்லது என்பதற்கான சான்றாகக் கருத முடியாது. மாறாக, இது இலங்கை அரசால் நீதியை வழங்க முடியாது என்பதற்கான ஆதாரமே ஆகும். அதற்கான காரணத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். இராணுவத்தினரின் சாட்சியங்களின் அடிப்படையில், 1999-ஆம் ஆண்டு செம்மணியில் அகழ்வாராய்ச்சி பணிகள் தொடங்கப்பட்டன. அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட 15 உடல்கள், சித்திரவதை மற்றும் படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கான கொடூரமான ஆதாரங்களை வெளிப்படுத்தின. இருப்பினும், ஆதாரங்கள் பெருகத் தொடங்கியதும், இலங்கை அரசு பின்வாங்கியது. டிஎன்ஏ (DNA) பகுப்பாய்வு “மிகவும் செலவு மிக்கது” என்று கூறி நிராகரிக்கப்பட்டது; சர்வதேச தடயவியல் நிபுணர்களின் உதவியும் மறுக்கப்பட்டது. மேலும், பெயரிடப்பட்ட பிற இராணுவத்தினர்—உயர்மட்ட தளபதிகள் உட்பட—எவரும் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்படவில்லை.
அதன்பிறகு வந்த ஆண்டுகளில், இந்த வழக்கு மெல்ல மெல்ல முடக்கப்பட்டது; எவ்வித மேல் நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படவில்லை, . வழக்கில் பெயரிடப்பட்ட சில தளபதிகளுக்குப் பதவி உயர்வுகளும் வழங்கப்பட்டன.
கடந்த ஆண்டு, அந்த இடத்தில் தற்செயலாக மேற்கொள்ளப்பட்ட கட்டுமானப் பணிகளின் போது, இந்தப் பொதுக்குழி மீண்டும் செய்திகளில் இடம்பிடித்தது. கிருஷ்சாந்தி கண்டெடுக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அருகிலேயே, தொழிலாளர்கள் மேலும் பல எலும்புக்கூடுகளைக் கண்டெடுத்தனர். கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளில், கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளின் எண்ணிக்கை அதிர்ச்சியூட்டும் அளவிற்கு உயர்ந்துள்ளது.
ஆகஸ்ட் மாதம் நிறைவடைந்த அகழ்வாராய்ச்சியின் சமீபத்திய கட்டத்தின் முடிவில், எலும்பு எச்சங்கள்…
அடுத்தடுத்த மாதங்களிலும் அகழ்வாராய்ச்சி பணிகள் தொடரும். இருப்பினும், செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்டவை தொடர்பான விளைவுகளைக் கையாள்வதற்குத் தேவையான நிபுணத்துவமோ அல்லது அரசியல் விருப்பமோ இலங்கை அரசிடம் இல்லை. காணாமல் போனவர்களின் குடும்பத்தினரைக் கண்டறியவும், மூன்று தசாப்தங்களாகத் தங்கள் அன்புக்குரியவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை அறியக் காத்திருக்கும் அவர்களுக்கு உண்மையை உணர்த்தவும் டிஎன்ஏ (DNA) பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். மேலும், இதற்குப் பொறுப்பானவர்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆனால், இலங்கை அரசின் வரலாற்றில், தங்களுக்குள்ளேயே நிலவும் இந்தத் தண்டனையற்ற சூழலுக்கு (impunity) எதிராக அரசு நடவடிக்கை எடுக்கும் என்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. இலங்கை அரசு இயந்திரமானது, தனது எல்லைக்குள் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு இனத்திற்கு எதிராகத் தனது இராணுவத்தினர் இழைத்த குற்றங்களை விசாரிக்கும் திறன் கொண்டதாகக் கட்டமைக்கப்படவில்லை. முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், படுகொலை செய்யப்பட்ட பொதுமக்களின் எலும்புகள் மண்ணிலிருந்து கண்டெடுக்கப்படுகின்றன என்றால், அது இன்னும் தீர்க்கப்படாத, தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குற்றச் செயலின் களமாகவே உள்ளது.
காணாமல் போதல்களுக்கு வழிவகுத்த சட்டக் கட்டமைப்புகள் இன்றும் நீடிக்கும் நிலையில், செம்மணியை ஏதோ கடந்த காலத்தின் ஒரு எச்சம் என்று மட்டும் நாம் கூறிவிட முடியாது. நான்கு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, ‘பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்’ (PTA) எனும் கொடூரமான சட்டம், தன்னிச்சையான கைதுகள், விசாரணையின்றி நீண்ட காலம் சிறைவைத்தல், திட்டமிட்ட சித்திரவதைகள், மற்றும் சிறை வைக்கப்பட்டவர்களைக் காணாமல் போகச் செய்தல் அல்லது படுகொலை செய்தல் போன்ற செயல்களுக்கு ஒரு சட்டப்பூர்வ அடித்தளத்தை வழங்கியது. சர்வதேச அழுத்தத்தின் காரணமாக, இந்தச் சட்டத்தை நீக்குவதாக இலங்கை அரசு உறுதியளித்தது. தற்போது, புதிய பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டத்தைக் கொண்டுவரும் முயற்சியில் அவர்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஆனால், இது முந்தைய சட்டத்தை விடவும் மோசமானது என்று அவதானிகள் குறிப்பிடுகின்றனர். இது எங்களது ‘தி நார்த்-ஈஸ்டர்ன்’ (The North-Eastern) இதழையும் பாதித்துள்ளது. வரவிருக்கும் இதழில் செம்மணி குறித்த விரிவான கட்டுரை ஒன்றை நாங்கள் தயார் செய்திருந்தோம். ஆனால், புதிய சட்டங்கள் மற்றும் தீவில் உள்ள எனது சக பணியாளர்களின் கவலைகள் காரணமாக, கவிதைகள் மற்றும் கலைப்படைப்புகள் உட்பட வேறு சில ஆக்கங்களை இதழிலிருந்து நீக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
ஒரு அரசு, முறையான அரசியல் வெளிப்பாடுகளைக் குற்றமாக்கும் சட்டங்களை மீண்டும் மீண்டும் இயற்றி, தனது பாதுகாப்புப் படைகளை எவ்விதக் கண்காணிப்புக்கும் உட்படாமல் பாதுகாக்கும்போது, அது உலகிற்கு ஒரு தெளிவான செய்தியை உணர்த்துகிறது: செம்மணியில் புதைகுழிகளை உருவாக்கிய அதே இயந்திரம் இன்றும் அப்படியே நீடிக்கிறது.
தொடரும் ஒடுக்குமுறையும், இத்தகைய கட்டமைக்கப்பட்ட தண்டனையற்ற சூழலும் நிலவுவதால்தான், கனடா உள்ளிட்ட சர்வதேச சமூகத்தின் பங்களிப்பு மிக முக்கியமானதாக உள்ளது. இன்று ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: தமிழர்களுக்கான நீதி விவகாரத்தில், மிக முக்கியமான தருணங்களில் கனடா உண்மையான மற்றும் துணிச்சலான உலகளாவிய தலைமைத்துவத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
இதை அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியுடன் நாம் பார்க்க வேண்டும். வரலாற்று ரீதியாக, தமிழர்களுக்கு எதிரான போரில் கனடா இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவளித்தே வந்துள்ளது. விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் மீதான தடை தொடர்ந்து நீடித்து வருவதால், கனடாவில் வாழும் தமிழர்கள் கடந்த 20 ஆண்டுகளாகத் தங்கள் அரசியல் கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவதற்காகக் குற்றவாளிகளாகச் சித்தரிக்கப்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இந்த 20 ஆண்டுகளில், விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு செயல்பாட்டில் இருந்தது வெறும் மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே; மீதமுள்ள 17 ஆண்டுகளாக அந்த அமைப்பு இயங்கவே இல்லை.
‘தமிழ் பெண்ணியக் கூட்டமைப்பு’ (Tamil Feminist Collective) வெளியிட்டுள்ள அண்மைய அறிக்கை ஒன்றில், 1980-களில் தமிழர்களுக்கு எதிராகத் தீவிரமான போர் நடைபெற்றபோது, கனடா இலங்கைக்கு ஆயுதங்களை ஏற்றுமதி செய்தது குறித்த தகவல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இதுவும் கனடியத் தமிழர்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒரு கசப்பான உண்மையாகும்.
இருப்பினும், அந்த காலத்திலிருந்து கனடா நீண்ட தூரம் முன்னேறியுள்ளது. 2022-ஆம் ஆண்டில், மே 18-ஆம் தேதியை ‘தமிழ் இனப்படுகொலை நினைவு நாளாக’ அங்கீகரிக்கும் தீர்மானத்தை கனடிய நாடாளுமன்றம் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வகையில் நிறைவேற்றியதை நாம் பாராட்ட வேண்டும். இந்தத் தீர்மானம், பல அரசாங்கங்களும் சர்வதேச அமைப்புகளும் தொடர்ந்து மறைக்க முயலும் ஒரு வரலாற்று உண்மையை உரக்கச் சொன்னது.
மேலும், 2019-இல் அமெரிக்கா எடுத்த நடவடிக்கையைத் தொடர்ந்து, மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்ட இலங்கை அரசின் முன்னாள் அதிகாரிகள் மற்றும் இராணுவ அதிகாரிகள் மீது கனடா தடைகளை விதித்தது. இது ஒரு மிக முக்கியமான முன்னெடுப்பாகும். இந்த முடிவு கொழும்பில் உள்ள இராணுவ மற்றும் அரசியல் வட்டாரங்களில் பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியதுடன், “இது இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை” என்ற வலுவான செய்தியையும் உணர்த்தியது. இதனைத் தொடர்ந்து 2025-இல் ஐக்கிய இராச்சியமும் (UK) இதேபோன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. கனடா முன்னின்று செயல்படும்போது, சர்வதேசச் சூழலையே மாற்றியமைக்க முடியும் என்பதை இச்செயல்கள் காட்டின.
இருப்பினும், இலங்கை விவகாரத்தில் கனடாவின் ஒட்டுமொத்த வெளியுறவுக் கொள்கையில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தச் சரிவு, மிகவும் கவலைக்குரியதாக உள்ளது.
இதில் எந்தச் சந்தேகமும் வேண்டாம்; அடையாள ரீதியான அங்கீகாரமும், குறிப்பிட்ட நபர்கள் மீதான தடைகளும் மிக முக்கியமான கருவிகளாகும். பிராம்ப்டனில் (Brampton) அமைக்கப்பட்டுள்ள நினைவுச் சின்னம் போன்ற அமைப்புகள் மூலம், தமிழர்கள் இனப்படுகொலையை நினைவு கூர்வதற்கு கனடா அனுமதி அளிப்பது கூட ஒரு முக்கியமான விஷயம்தான். ஆனால், இத்தகைய நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து நீதிக்கான முன்னெடுப்புகள் கைவிடப்பட்டால், மேலும் இனப்படுகொலையில் ஈடுபட்ட ஒரு தரப்பை எவ்வாறு நடத்த வேண்டுமோ அவ்வாறு இலங்கை அரசை நடத்தத் தவறினால், இந்த நடவடிக்கைகள் பொறுப்புக்கூறலை அடைவதற்கான வழியாக அமையாமல், வெறும் வெற்று மாற்றீடாகவே மாறிவிடும்.
இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் டாவோஸில் கனடியப் பிரதமர் ஆற்றிய உரையின் முக்கிய அம்சங்களை நான் மீண்டும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கருதுகிறேன். கனடா, இந்த உலகளாவிய கொள்கை மாற்றத்தில் தான் உண்மையாகவே உறுதியாக இருப்பதைச் சில வழிகளில் வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
சர்வதேச சட்டத்தை முன்னிறுத்துவது என்பது, உலகளாவிய தலைப்புச் செய்திகளில் இடம்பெறும் புவிசார் அரசியல் களங்களில்—அதாவது மேற்கத்திய நாடுகளின் நலன்கள் ஒன்றிணைந்து, அரசியல் ஒருமித்த கருத்து ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட இடங்களில்—இயல்பாகவே நிகழக்கூடிய ஒன்றுதான்; ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. கனடாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை மாற்றத்திற்கான மற்றொரு முக்கியமான சோதனை, பெரும் வல்லரசுகளின் தலைநகரங்களில் மட்டும் நடப்பதில்லை. அரசியல் ரீதியாக “குறைந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை” என்று அடிக்கடி புறக்கணிக்கப்படும் இடங்களிலும் இது நிகழ்கிறது. இலங்கை போன்ற நாடுகள் இதற்கு ஒரு உதாரணம்.
ஜெனிவாவில் உள்ள ஐநா மனித உரிமைகள் கவுன்சிலில் கனடாவின் செயல்பாட்டை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு, இலங்கையில் நடந்த அட்டூழியங்கள் குறித்து சர்வதேச தலையீட்டையும், சுதந்திரமான சர்வதேச விசாரணைகளையும் கோரும் ஐநா மனித உரிமைகள் கவுன்சில் தீர்மானங்களுக்கு, கனடா முன்னின்று ஆதரவளித்ததை ஒரு பெருமையாகக் கொண்டிருந்தது. அந்த நேரத்தில், இலங்கையின் உள்நாட்டு நீதிமன்றங்களுக்குத் தங்கள் சொந்த இராணுவத்தினர் மீது வழக்குத் தொடரத் தேவையான சுதந்திரமோ அல்லது அரசியல் விருப்பமோ இல்லை என்பதை கனடிய இராஜதந்திரிகள் சரியாகவே உணர்ந்திருந்தனர்.
இருப்பினும், காலப்போக்கில் அரசியல் கணக்கீடுகள் மாறியதாலும், இராஜதந்திர ரீதியான சோர்வு ஏற்பட்டதாலும், கனடா அந்த கோரிக்கைகளிலிருந்து மெல்ல மெல்லப் பின்வாங்கியது. சுதந்திரமான சர்வதேச நீதி அமைப்புகளை வலியுறுத்துவதற்குப் பதிலாக, இலங்கையின் உள்நாட்டு நடைமுறைகளையே மீண்டும் நம்பியிருக்கும் வகையிலான, வீரியம் குறைந்த தீர்மானங்களுக்கு கனடா ஆதரவளிக்கத் தொடங்கியது. கனடிய நாடாளுமன்றமே ‘இனப்படுகொலை’ என்று அங்கீகரித்த ஒரு செயலுக்குக் காரணமான அதே அரசு இயந்திரத்திற்கு, தொழில்நுட்ப உதவிகளை வழங்குவது மற்றும் அதன் உள்நாட்டுத் திறனை மேம்படுத்துவது குறித்து கனடா அமைதியாக விவாதிக்கத் தொடங்கியது. சர்வதேச விசாரணைகளைக் கோருவதிலிருந்து, இத்தகைய சமரசங்களுக்கு கனடா மாறியதை நாம் கண்டோம்.
இத்தகைய நடைமுறைகள், பொறுப்புக்கூறலை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கும் வகையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதில் கனடா மட்டுமல்ல, மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மற்றும் இது குறித்து ஆய்வு செய்யும் கல்வியாளர்கள் என அனைவரும் எவ்வித ஐயமுமின்றி உறுதியாக உள்ளனர். இது நமக்குத் தெரியும்; இங்கே இருப்பவர்களில் யாருக்கும் இதில் மாற்று கருத்து இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
ஒருபுறம், மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்ட முன்னாள் அரசு அதிகாரிகளின் மீது ஒட்டாவாவில் இருந்து தடைகளை விதித்துவிட்டு, மறுபுறம் ஜெனிவாவில் நீதியை அந்த குற்றவாளிகளின் கைகளிலேயே ஒப்படைக்கும் தீர்மானங்களுக்கு ஆதரவளிப்பது என்பது, பிரதமர் சரியாகவே விமர்சித்த அந்த ‘நடிப்பு’ அல்லது ‘ஏமாற்று வேலை’யையே மீண்டும் காட்டுகிறது. இது உலகெங்கிலும் உள்ள சர்வாதிகார ஆட்சிகளுக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்புகிறது: அதாவது, அவர்கள் பொறுமையாகக் காத்திருந்தால், சர்வதேச சட்டத்தின் மீதான உறுதிப்பாடு காலப்போக்கில் கரைந்து, இறுதியில் ஒரு அமைதியான சமரசமாக மாறிவிடும். கனடா தனது புதிய ‘நடுத்தர வல்லரசு’ (middle-power) கொள்கை மாற்றத்தை உலகிற்கு உணர்த்த விரும்பினால்—அது அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடனான உறவு மட்டுமல்லாமல், அதற்கு அப்பாலும் செல்ல வேண்டும் என்றால்—இலங்கை போன்ற நாடுகள் அதற்கான மிகச்சிறந்த களமாக அமையும்.
இந்தச் சூழலில், ‘செம்மணி’ விவகாரம் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. ஈழத் தமிழர் விவகாரத்தில், கனடா இதுவரை வேறு எந்த நாடும் எடுக்காத சில முக்கிய நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், சர்வதேச நீதி அமைப்பின் குறைபாடுகளை ஒரு அளவுகோலாகக் கொள்ள முடியாது. சர்வதேச பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறைகளை உருவாக்குவது ஒரு சவாலான காரியம் என்பது நமக்குத் தெரியும்.
சர்வதேச நீதி பொறிமுறை ஒன்று உருவாவதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்று நீங்கள் கருதினாலும், இலங்கை தனது கடமையாகப் பொறுப்புக்கூறலை நிறைவேற்றுவதற்கான வாய்ப்பு அதைவிடப் பல மடங்கு குறைவுதான்.
கனடா தான் இதுவரை வெளிப்படுத்திய தலைமைத்துவத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்; இலங்கை குறித்த தனது கொள்கையை மறுசீரமைக்க வேண்டும். கனடாவின் வசம் இன்னும் பல வழிமுறைகள் உள்ளன.
PEARL போன்ற சிவில் சமூக அமைப்புகளும், பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தினரும், கனடா வெறும் நிர்வாக ரீதியான நடவடிக்கைகளைத் தாண்டி, குற்றவியல் பொறுப்புக்கூறலை நோக்கி நகர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றனர். குறிப்பாக, ‘மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் போர்க்குற்றங்கள் சட்டத்தை’ (Crimes Against Humanity and War Crimes Act) பயன்படுத்தி, ‘உலகளாவிய அதிகார வரம்பின்’ (Universal Jurisdiction) ஊடாகக் குற்றவாளிகள் மீது விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கோருகின்றனர்.
செம்மணி விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை, சுதந்திரமான நெறிமுறைகளுடன் கூடிய சர்வதேச கண்காணிப்பு வேண்டும் என்ற தமிழர்களின் கோரிக்கையை கனடா ஆதரிக்க வேண்டும். பெருமளவில் புதைகுழிகள் கண்டறியப்பட்ட இடங்களில் பணியாற்றிய தனது சொந்த அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி, இதற்கான சர்வதேசக் கூட்டமைப்பொன்றை கனடா உருவாக்க முடியும்.
இறுதியாக, இலங்கையில் வாழும் ஈழத் தமிழர்களுடனான ஈடுபாட்டை கனடா அனைத்துத் தளங்களிலும் அதிகரிக்க வேண்டும். கனடாவில் வாழும் தமிழர்களுடன் இணைந்து, ஒட்டாவாவிலிருந்து வட-கிழக்கு இலங்கைக்கு நேரடியான, தனித்துவமான தொடர்பாடல் பாதைகளை உருவாக்க வேண்டும். வட-கிழக்கில் வளர்ந்து வரும் சமூக, கலாச்சார மற்றும் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் கனடியத் தமிழர்கள் அர்த்தமுள்ள வகையில் பங்கேற்க வேண்டுமானால், அதற்கான வாய்ப்புகள் ‘நீதி’ குறித்த விவகாரங்களில் அவர்கள் மௌனம் காக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைக்கு உட்பட்டதாக இருக்கக்கூடாது. கொழும்பு வழியாக இந்தத் தொடர்புகள் ஏற்படுத்தப்பட்டால், அத்தகைய நிபந்தனை விதிக்கப்படவே அதிக வாய்ப்புள்ளது. எனவே நாம் கவனமாகச் செயற்படுவது அவசியமாகும்” என்றார்
